Thursday, May 17, 2012

Θέρμο 12-05-2012

Δεν το πίστευα ότι θα τολμούσα να πάρω μέρος σε brevet με 4.000 υψομετρικά αν και πίστευα ότι ήταν κάτι που θα μπορούσα να το κάνω. Μέχρι και την τελευταία μέρα είχα κάποια ενόχληση στο γόνατο, έδωσα μάχη να τα καταφέρω να είμαι καλά. Λέω θα δοκιμάσω και αν προέκυπτε πρόβλημα στα πρώτα χιλιόμετρα θα επέστρεφα και θα απολάμβανα τα γύρω τοπία ή να θα μπορούσα να βοηθήσω σαν θεατής τους υπόλοιπους.
 Στο Θέρμο με πήγε ο gkouz και μάζεψε και τον Adiaforo από το Ρίο. Να είναι καλά γιατί τον κουράσαμε πολύ με το ταξίδι. Ρίξαμε τόσο γέλιο πριν κοιμηθούμε που με είχε πονέσει το στομάχι. Δεν κοιμήθηκα καθόλου, το ξυπνητήρι αχρείαστο. Ευτυχώς το είχα προβλέψει ότι με το άγχος δεν κοιμάμαι και είχα χορτάσει ύπνο την προηγούμενη μέρα.


 Η τακτική μου ήταν πολύ γρήγορα να βρεθώ πριν την πρώτη ανηφόρα για τον Άγιο Βλάσιο. Έτσι κι έγινε. Μετά δεύτερος στόχος μου να φτάσω στην Επισκοπή το πολύ στις 12. για να είμαι στις 15.00-15.30 μαξιμουμ στο Καρπενήσι. Τελικά έφτασα μαζί με τον Adiaforo στις 11.30 περίπου. Όλα καλά ως εδώ. Μετά δυστυχώς ξεμένω μόνος μου μπροστά και επόμενος στόχος να φτάσω στην γέφυρα Μέγδοβα. Στην γέφυρα μια μικρή στάση να φάω και να πιω ώστε να ξεκινήσω. Μέχρι την γέφυρα οι ανηφόρες μου φάνηκαν πολύ εύκολες. Στο επόμενο κομμάτι αν και ανηφόρα είχα βρει ρυθμό δεν με σταμάταγε τίποτα. Μόνο σε ένα σημείο που είχε μια πηγή στα δεξιά του δρόμου είχα ξεκουμπώσει κατα λάθος το δεξί πόδι και κάπως τεντώνεται απότομα και με πιάνει μια επιπόλαια κράμπα. Η πηγή ήταν δίπλα θα έκανα στάση να γεμίσω νερά ουτως η άλλως. Ξόδεψα 2 λεπτά παραπάνω η κράμπα εξαφανίστηκε όπως κι εγώ! Σταθερά με τον ρυθμό μου φτάνω στο τέλος της ανηφόρας και μετά κατηφορίζω σχετικά γρήγορα για Καρπενήσι όπου και φτάνω λίγο πριν τις 14.30 πολύ πιο πρίν από ότι υπολόγιζα. Εκεί τρώω πατατάκια, πίνω κόκα κόλα και ξεκινάω σχετικά γρήγορα.
  Από εδώ και πέρα ξεκινάει η άσχημη περιπέτεια μου. Με πιάνουν πόνοι στους προσαγωγούς στο κατηφορικό πλέον κομμάτι. Είναι κάτι που έπαθα κάποτε όταν δεν έτρωγα και γενικά όταν μου έλειπε αλάτι. Από τότε δεν το έχω ξαναπάθει αλλά ο παραπάνω ιδρώτας, δεν ξέρω τι, ξέμεινα. Πόνοι να κόβουν τα πόδια σαν μαχαίρια άρχισα να κάνω στάσεις αναγκαστικές, να κάνω διατάσεις, να τρώω ότι είχα και δεν είχα, τζελάκια με έξτρα νάτριο αλλά επειδή ξέρω πως πάει η ιστορία  η επαναφορά θέλει χρόνο. Έτσι έχασα αρκετή ώρα μέχρι να φτάσω σιγά σιγά με στάσεις, διατάσεις , υπομονή, πόνο ως τα πατήματα της Παναγίας μαζί με τον VIP που με βρήκε στο δρόμο. Δυστυχώς σταμάτησε εκεί γιατί τον έπιασε λάστιχο και σταμάτησα κι εγώ μήπως χρειαστεί κάτι γιατί ήταν και δύσκολο το σημείο για να ξεμείνεις... Ευκαιρία για διατάσεις και να κάνω τον σταυρό μου να βάλει η Παναγία κανένα χεράκι μήπως φτάσω έστω τον Προυσό γιατί τα πόδια δεν την πάλευαν με την πίεση.
  Ξεκινάω πριν τον Βαγγέλη να δω τι γίνεται με τα πόδια να κερδίσω κάποια απόσταση. Μέχρι εκείνο το σημείο αναγκαζόμουν να σταματάω κάθε 500 μέτρα, με έπιανε σφαγή πόναγα, σφιγγόμουν σταματούσα για διατάσεις. Ξαφνικά παρόλο που πόναγα δεν με ενοχλούσε ο πόνος δύσκολο να το εξηγήσω, είχα βάλει πείσμα να προσπαθήσω μέχρι τελευταίας ρανίδος του αιματός μου ! Δεν θα εγκατέλειπα ποτέ όσο είχα χρόνο!  Με τα πολλά δεν ένοιωθα τίποτα πια δεν ξέρω αν βοήθησε η Παναγία αλλά τον σταυρό μου μια φορά τον έκανα. Πετυχαίνω ένα άλλο παιδί (ξεχνάω το όνομα τώρα ) στην ανηφόρα για Προυσό. Από εκεί και  πέρα κολλήσαμε μαζί. Τα πόδια ήταν οκ πλέον. Φτάσαμε Προυσό νωρίς . Έφαγα και μια μερίδα πατάτες με τόσο αλάτι που η γεύση της πατάτας ήταν ανύπαρκτη σχεδόν . Ξεκινάμε για Αραποκέφαλα με σκοπό πάντα να κατηφορίσουμε με το φως της ημέρας. Τα πόδια μου λειτουργούσαν μια χαρά . Προσάρμοσα τον ρυθμό μου γενικά για να πηγαίνουμε παρέα αλλά και να μην πιέσω πολύ και διαμαρτυρηθούν οι προσαγωγοί. Κατηφορίσαμε μέρα, ο δρόμος επικίνδυνος γιατί υπήρχαν παντού πέτρες σε κρυφά σημεία. Σκεφτόμουν πως θα περάσουν οι υπόλοιποι όταν πέσει το σκοτάδι. Ήξερα πάντως ότι ο Θανάσης και ο Γιώργος είχαν τον κινητό του Γιάννη οπότε αν χρειαζόταν κάτι δεν θα ξέμεναν παρέα με τους Λύκους.
  Μια τελευταία ανηφόρα εμφανίστηκε ξαφνικά λίγο πριν το Θέρμο και χάρηκα γιατί βαρέθηκα την κατηφόρα. Δεν άντεξα το πάτησα λίγο για να χαρώ. Τερμάτισα λίγο μετά τις 20.30. Ελάχιστα έστω, με πείραξε που δεν φρόντισα να φάω αρκετό αλατάκι και έχασα τόσο χρόνο. Υπολόγιζα να τερματίσω τουλάχιστον μια ώρα νωρίτερα. Μπροστά στο τι έπαθα όμως και τι τράβηξα καλά που τερμάτισα και πάλι μέσα στον χρόνο. Τουλάχιστον αυτό που πραγματικά με ικανοποίησε ήταν που παρέμεινα δυνατός, δεν απογοητεύτηκα, δεν τα παράτησα και προσπάθησα. Νομίζω το brevet με έκανε δυνατότερο σαν άνθρωπο μέσα μου, να δοκιμάσω τα ψυχικά μου όρια και να μάθω να μην εγκαταλείπω ποτέ τίποτα.

  Οι ανηφόρες καταπληκτικές, οι κατηφόρες όχι. Αγαπημένες μου: Μπαγασάκι και Αραποκέφαλα. Τα τοπία φοβερά, παντού πρασινάδα, έλατα, νερά να τρέχουν από παντού.

Ευχαριστώ πολύ τον Γιάννη που μας πήγε στο Θέρμο και μας μάζεψε τα πράγματά μας στο τέλος και κυρίως για αυτό που έγραψε στον δρόμο κατά την είσοδο στο Θέρμο.



Ευχαριστώ τον φίλο που είχα παρέα πριν την ανηφόρα για Προυσό μέχρι και τον τερματισμό. Πολύ καλή παρέα και σε ευχαριστώ για το κέρασμα. 

Για τον Θανάση το πίστευα ότι θα το έκανε σε 13,5 ώρες με βάση όπως τον έβλεπα να ανεβαίνει τις ανηφόρες στις βόλτες μας, με σταθερό ρυθμό. Αν προλάβαινε τον Προυσό θα τελείωνε σίγουρα στις 13,5 ώρες ακριβώς γιατί ξέρω το δυνατό του σημείο στην κατηφόρα. Ατύχησε, για λίγο δεν πρόλαβε τον Προυσό δεν πειράζει γιατί θα πεισμώσει να γίνει ακόμα καλύτερος, δεν μασάει. Ο Θανάσης είναι ότι καλύτερο υπάρχει για ποδηλατική παρέα και όχι μόνο.